یکی از اقوام ما (که عمرش دراز باشد از بس که دوست‌داشتنی و با مرام است) خیلی وضع مالی خوبی دارد و معمولاً درآمدهای مازادش را صرف خرید آپارتمان‌ در لندن می‌کند و آن‌ها را اجاره می‌دهد. وقتی از او علت این مدل سرمایه‌گذاری را پرسیدم، گفت چون بازدهی آن عالی است و بطور متوسط سالی 10% بازدهی دارد. و راست می‌گوید: 10% بازدهی روی پوند (یا دلار و یورو) عالی است و حدود 5% هم از محل اجاره ملک بازدهی دارد ولی هزینۀ تعمیرات و مالیات هم هست. اما این نرخ بازدهی در ایران بدست نمی‌آید؟ چرا!

اردیبهشت سال 1387 صندوق مشترک کارگزاری بانک ملی پذیره نویسی می‌کرد و هر واحد صندوق 100 هزار تومان بود (دلار 910 تومان بود- لینک به روزنامه دنیای اقتصاد اردیبهشت 87). بنابراین هر واحد صندوق 110 دلار هزینه داشت. الان هر واحد همان صندوق 61.3 میلیون تومان است و با دلار 52 هزار تومانی می‌شود 1.180 دلار، یعنی 10.7 برابر شده است. بازدهی متوسط آن در طی 15 سال می‌شود کمی بیش از 17%! یعنی بهتر از ملک در لندن!

این بازدهی برای یک سرمایه‌گذاری passive عالی و در حد بازدهی نبوغ وارن بافت است ولی ما چشممان به املاک لندن است (تازه اگر خوب چشمانمان باز باشد)! تازه 1 میلیون پوند اضافی هم که برای خرید ملک در لندن نداریم! تازه ویزا هم بهمان نمی‌دهند که یک سفر برویم آنجا چه برسد به خرید ملک!

پس هموطن دقت!