بیمه در ایران و در هر کجای دیگر دنیا فقط به نفع سهامداران شرکت بیمه است! من سالهاست بیمه ندارم (البته یک بیمه عمر دارم که در واقع اگر زنده بمانم یک سپردۀ بانکی درازمدت است و اگر به رحمت الهی بپیوندم خسارتی به ورثه‌ام می‌دهند و البته بیمۀ بیماری‌های خاص مانند سرطان و اینها هم هست).

امروز رفتم آزمایشگاه پارسه برای چک آپ. جای سوزن انداختن نبود و نفر جلویی که پذیرش شد، دیدم شماره 504 گرفت. از بلندگو صدایی آمد که شماره 402 به نمونه‌گیری! دیدم 100 نفر توی صفند و لااقل یکساعت باید بمانم. خواستم برگردم و یک روز دیگر بروم ولی ماندم. پذیرش که شدم دیدم صف پرداخت‌های آزاد با بیمه فرق دارد! شماره 4 بودم و یک نفر هم جلوی من نبود. سه دقیقه بعد کارم تمام شده بود و به این فکر می‌کردم که چقدر در حق بیمه‌ شدگان اجحاف می‌شود. البته طبیعی است. وقتی می‌خواهی مسئولیتت کلاً با شرکت بیمه باشد باید هزینه هم بدهی.

بهتر است بجای دادن پول به تأمین اجتماعی، حق بیمۀ خودتان را جمع کنید و در سهام بنیادی دراز مدت سرمایه‌گذاری کنید. سال 1390 وقتی هیأت علمی دانشگاه آزاد بودم، حق بیمۀ یکسال من حدود 1.5 میلیون می‌شد (ماهی حدود 125 هزار تومان). همان سال صندوق پیشرو مفید پذیره نویسی می‌کرد و 15 واحد آن را 1.5 میلیون تومان خریدم. الان قیمت همان واحدها (که از همان موقع مانده) 172 میلیون است (یعنی بازدهی مرکب 48% سالانه که یک بازدهی معمولی در بین صندوقهای مفید است).

بیایید 24 سال حق بیمه را به همین نحو پردازش کنیم. معمولاً حق بیمه حدود 8 تا 10% حقوق خالص دریافتی است (این را از روی فیش حقوقی سال 90 دانشگاه آزاد و پژوهشگاه نیرو می‌گویم). در سال می‌شود حقوق یک ماه. همۀ حق بیمه‌های 12 سال قبل از 1390 و 12 سال بعد از 1390 را در سال 1390 با نرخ بازدهی صندوق، سرمایه‌گذاری می‌کنیم. یعنی حق بیمۀ 24 سال، هر یک بطور متوسط 1.5 میلیون تومان، به مدت 12 سال (از سال 1390) در صندوق بماند. بازدهی صندوق را هم 45% می‌گیریم:

24*1.5*1.45^12= 3.100میلیارد تومان

صندوقهای بهتری هم هست که بازدهی‌های 55 و 60 درصد داشته‌اند و دارند ولی روی همین حداقلها می‌مانیم.

یعنی الان اگر من با 24 سال سابقه از دانشگاه بازنشسته می‌شدم، باید به من 3 میلیارد تومان پاداش (بدون حقوق مستمری) می‌دادند که برم پی کارم و مثلاً ماهی 62 میلیون تومان سود بانکی آن را بگیرم (که البته کار درستی نیست و برای مقایسه با آنچه می‌دهند مثال زدم). ولی احتمالاً الان به یک همکار بازنشسته (تازه اگر بگذارند بازنشست بشود) با این شرایط 500 میلیون سنوات و ماهی 15 تومان حقوق می‌دهند (معادل ماهی 25 میلیون، نه بگو 30 میلیون)!

خلاصه: بجای اینکه پولتان را بدهید به شرکت بیمه، خودتان آن را در بازۀ 30 ساله سرمایه‌گذاری کنید (در ساده‌ترین حالت صندوق مشترک از مفید یا هر کارگزاری خوشنام دیگر بخرید) و هر وقت مریض شدید با عزت و احترام بخشی از آن را هزینه کنید و در صف هم نایستید!
امید که تنتان سالم و سرتان سبز باشد.