حوالی مهرماه سال 1390 قیمت سهام سرمایه‌گذاری پردیس 120 تومان (معادل 10 سنت) بود. یادم هست در این قیمت‌ها خریدم. بعد از 3 ماه تا 105 تومان پایین آمد و تا آخر سال دوباره به هموان 120 برگشت. طبیعی است که برای من که ذات سرمایه‌گذاری در بورس را درک نکرده بودم این به معنای ضرر بود چون لااقل 10% می‌شد سود بانکی گرفت. خلاصه، در مجمع سود اندکی تقسیم شد و بعد از مجمع هم سهم باز پایین آمد و به 100 تومان رسید و 6 ماه آزگار در همین قیمت ماند. در مهر 91 با عصبانیت سهم را در 100 تومان فروختم و آن موقع دلار بالای 2000 تومان بود، یعنی معادل 5 سنت فروختم.

الان اگر نگاه کنید در این 11 سال، همان سهم اولاً 22.5 برابر افزایش سرمایه داده است. ثانیاً در این مدت سود نقدی تقسیم کرده که فرض می‌کنیم همه را برای افزایش سرمایه خودش مصرف کرده باشیم.

هر سهم 100 تومانی آن زمان الان 22.5 سهم است به قیمت هرکدام 450 تومان که 10هزار تومان می‌شود فروخت (معادل 20 سنت). سالی هم 2000 تومان سود می‌سازد و گاهی هم خوب تقسیم می‌کند: یک سهمی که من 10 سنت (و خیلی گران نسبت به سال بعدش) خریده بودم الان 20 سنت می‌ارزد و سالی 4 سنت سود می‌سازد!

غرض اصلی من معرفی این سهم نبود. خیلی سهم‌های دیگر هست که بسیار بهتر از این عمل کرده‌اند. این یک نمونه از خروار بود. قصد من این بود که بگویم سود در بازار سرمایه بصورت معوق ساخته می‌شود. یعنی همواره در بازبینی گذشته می‌فهمیم چه چیزی ارزش خرید داشته ولی ما الان متوجه آن می‌شویم. این دقیقاً شبیه به شکل‌گیری تروما در افراد نوروتیک است. همواره بعداً یک رویداد در گذشته تروما می‌شود و این خاصیت ضمیر ناهشیار است.
می‌خواهم دو جمله قصار بگویم به یادگار: «بازار سرمایه ساختاری شبیه به ضمیر ناهشیار دارد». «موفقیت در بازار بیش از اینکه به کار هشیار بستگی داشته باشد، به فرایندهای ناهشیار متکی است». بیخود نیست که افراد کمی در آن موفق می‌شوند.

قسمت ما هم این است که در مورد نقش فرایندهای ناهشیار در موفقیت در بازارهای مالی پژوهش کنیم. سودش را البته کسانی می‌برند که این فرایندهای ناهشیار در آن‌ها کار می‌کند!